خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که غمزه سرمست تو به دلدوزیفراق روی تو را می‌کند بدآموزی
۲
چو بخت یار نباشد بگو چه چاره کنمکه دولت شب وصلت مرا شود روزی
۳
دلم به آتش عشقت بسوخت در سر لطفتو را به حال من خسته نیست دلسوزی
۴
به غمزه گوی کز این پس مریز خون دلمچرا که نیست بجز شیوه‌ات جگرسوزی
صفحهٔ ۱ از ۲