خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا تو تا به غم عشق در جهان باشیمیان خلق جهان بی سخن چو جان باشی
۲
چو نرگسم شده بیمار تا به کی با ماچو سوسن ای بت مهروی ده زبان باشی
۳
اگر ز نسل بنی آدمی بگو آخرچرا ز دیدهٔ ما چون پری نهان باشی
۴
ز حد گذشت مرا شرح حال عشق ای دلقلم صفت تو ز غم چند سر دوان باشی
صفحهٔ ۱ از ۲