خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل من درد غمت دارد و تو درمانیزآنکه باشند همه در دل و تو در جانی
۲
بخور آخر غم احوال دل نیک دلانمکن ای دوست که ناگه به غمی درمانی
۳
ای صبا نکهت عنبر ز کجا آوردیتو همانا ز سر کوی غم جانانی
۴
گر گذاری فتدت بر سر کویش زنهارپرسشی از من بیچاره بکن پنهانی
صفحهٔ ۱ از ۲