خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل بدادم به تو ای دوست من از نادانیتا کشیدم ز غمت این همه سرگردانی
۲
چند طومار صفت پیچ به پیچم بدهیچند همچون قلمم راست به سرگردانی
۳
قلم از شرح جمال تو به عجز آمده استزآنکه هر وصف که گوید تو دو صد چندانی
۴
گرچه عشّاق رخت هست فراوان لیکنکس نبوده‌ست به روی تو بدین حیرانی
صفحهٔ ۱ از ۲