خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچون قلم نگارا چندم به سر دوانیچندم به تیغ هجران از پیش خود برانی
۲
من بر سر وفایم تو بر سر جفاییچندانکه من بر اینم تو سنگدل بر آنی
۳
تو راحت روانی تو آرزوی جانیتو شهره زمینی تو طرفه زمانی
۴
من بندهٔ ضعیفم سرگشتهٔ اسیرمگر رحم می‌نمایی ور می‌کشی تو دانی
صفحهٔ ۱ از ۲