خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو راست بر مه تابنده از شکر دهنیقدی چو سرو روان سرو را ز گل بدنی
۲
سزد که سرو خرامان ز پای بنشیندبه ناز اگر بخرامی به گوشهٔ چمنی
۳
به تنگنای دهانت سخن نمی‌گنجددر آن دهن که تو داری که را رسد سخنی
۴
میان مجمع خوبان نگاه می‌کردمتو آفتابی و خوبان ز انجم انجمنی
صفحهٔ ۱ از ۳