خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد به مشامم ز سر زلف تو بوییواندر طلبت زد دل تنگم تک و پویی
۲
من گشته چو گویی به جهان در تک و پویمباشد که بیابم ز سر زلف تو بویی
۳
قدّت ز دو چشمم نشود دور نگارازان رو که کند سرو وطن بر لب جویی
۴
گویند که صبرست دوای دل عاشقصبر دل عشّاق تو سنگست و سبویی
صفحهٔ ۱ از ۲