خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که هست اندر پی بهبود خویشدور افتادست از مقصود خویش
۲
تو ایازی پوستین را یاد دارتا نیفتی دور از محمود خویش
۳
عاشقی باید که بر هم سوزد اوعالمی از آه خون آلود خویش
۴
نیست از تو یک نفس خشنود دوستتا تو هستی یک نفس خشنود خویش
صفحهٔ ۱ از ۳