خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقل کجا پی برد، شیوهٔ سودای عشق؟باز نیابی به عقل، سِرّ معمّای عشق
۲
عقل تو چون قطره‌ایست، مانده ز دریا جداچند کند قطره‌ای، فهم ز دریای عشق؟
۳
خاطر خیّاطِ عقل، گرچه بسی بخیه زدهیچ قبایی ندوخت، لایق بالای عشق
۴
گر ز خود و هر دو کَون، پاک تبرّا کنیراست بوَد آن زمان، از تو تولّای عشق
صفحهٔ ۱ از ۳