خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فتنهٔ زلف دلربای توامتشنهٔ جام جانفزای توام
۲
نیست چون زلف تو سر خویشمگرچه چون زلف در قفای توام
۳
جز هوای توام نمی‌سازدزانکه پروردهٔ هوای توام
۴
گر غباری است از منت زآن استکه من خسته خاک پای توام
صفحهٔ ۱ از ۳