خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از می عشق تو مست افتاده‌امبر درت چون خاک پست افتاده‌ام
۲
مستیم را نیست هشیاری پدیدکز نخستین روز مست افتاده‌ام
۳
در خرابات خراب عاشقیعاشق و دردی‌پرست افتاده‌ام
۴
توبه من چون بود هرگز درستکز ملامت در شکست افتاده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳