خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳
در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل فرو ریخت و رخ از باغ جهان پنهان کردبلبل دلشده را خسته دل و نالان کرد
۲
گل نخندید ز بستان امیدم به ستمخار هجران تو ای جان اثرم در جان کرد
۳
بخت برگشت ز من تا تو شدی از بر منروز هجران تواَم بی سر و بی سامان کرد
۴
روز وصل تو نشد روزی من زآنکه مرابخت وارونه حوالت به شب هجران کرد
صفحهٔ ۱ از ۳