خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴
در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آتش غم هجرم به سر برآید دودهزار چشمه خونم ز چشمها بگشود
۲
ز دست این فلک شوخ چشم بی آزرمکه کرد باز مرا روزگار کور و کبود
۳
قسم به خاک عزیزان که تا ز مادر دهرمن ضعیف بلا دیده آمدم به وجود
۴
ندیده‌ام ز جهان جز جفا و جور و ستمنبوده‌ام ز زمانه زمانکی خشنود
صفحهٔ ۱ از ۸