خلوتی با طبیب اصفهانی
شمارهٔ ۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا کسی غم شبهای تار من داردبحز وفا، که سری در کنار من دارد؟
۲
باین خوشم که تو را شرمسار من سازدتحملی که دل برد بار من دارد
۳
سزای دوستیم بین که هر کجا ستمی استذخیره از پی جان فگار من دارد
۴
گذشت یار زمن سرگران و دانستمکه کار با من و با روزگار من دارد
صفحهٔ ۱ از ۲