خلوتی با طبیب اصفهانی
شمارهٔ ۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا کام دل گر ز یاری برآیدخوشم، گر پس روزگاری برآید
۲
زهم گر بر آید دو عالم چه پروامبادا که یاری ز یاری برآید
۳
بما چند کاوش، حذر کن ز آهیکه از سینه دلفگاری برآید
۴
فکندیم کشتی ببحری و مشکلکزو پاره ای از کناری برآید
صفحهٔ ۱ از ۲