خلوتی با طبیب اصفهانی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آرد شبیخون چون هجرت ای ماهگیرد بلندی شبهای کوتاه
۲
مجنون محزون گریان به وادیلیلای سرخوش خندان به خرگاه
۳
از میوه تو ای نخل سرکشما را چه حاصل با دست کوتاه
۴
مگشای محمل درین گذرگهکشتی میفکن در این خطرگاه
صفحهٔ ۱ از ۳