خلوتی با طبیب اصفهانی
شمارهٔ ۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو باشد مایل بیداد شاهیچه خیزد از فغان دادخواهی
۲
ببخشا بر تهیدستان خدا رابشکر آنکه داری دستگاهی
۳
شبست و وادی و گمکرده راهممگر آید زغیبم خضر راهی
۴
زخیل آن سگانم کو نداردبغیر از آستان تو پناهی
صفحهٔ ۱ از ۲