خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر شبی عشقت جگر می‌سوزدمهمچو شمعی تا سحر می‌سوزدم
۲
بی پر و بال توام تا عشق توگاه بال و گاه پر می‌سوزدم
۳
چون کنم در روی چون ماهت نظرکز فروغ تو نظر می‌سوزدم
۴
چند دارم دیده بر راه امیدکز نظر کردن بصر می‌سوزدم
صفحهٔ ۱ از ۳