خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا جمال تو بدیدم مست و مدهوش آمدمعاشق لعل شکربارش گهر پوش آمدم
۲
نامهٔ عشقت بخواندم عاشق دردت شدمحلقهٔ زلفت بدیدم حلقه در گوش آمدم
۳
سرخ رو از چشم بودم پیش ازین از خون دلزردرو از سبزهٔ آن چشمهٔ نوش آمدم
۴
شغبهٔ آن شکرستان شکربار ار شدمفتنهٔ آن سنبلستان بناگوش آمدم
صفحهٔ ۱ از ۲