خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر برشمارم غم بیشمارمندارند باور یکی از هزارم
۲
نیاید در انگشت این غم شمردنمگر اشک می‌ریزم و می‌شمارم
۳
گر انگشت نتواند این غم به سر بردبه سر می‌برد دیدهٔ اشکبارم
۴
اگرچه فشاندم بسی اشک خونینمبر ظن که من اشک دیگر نبارم
صفحهٔ ۱ از ۳