خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگاه که مست آن لقا باشمهشیار جهان کبریا باشم
۲
مستغرق خویش کن مرا دایمکافسوس بود که من مرا باشم
۳
کان دم که صواب کار خود جویمآن دم بتر از بت خطا باشم
۴
گه گه گویی که دیگری را باشچون نیست به جز تو من که را باشم
صفحهٔ ۱ از ۴