خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من پای همی ز سر نمی‌دانماو را دانم دگر نمی‌دانم
۲
چندان می عشق یار نوشیدمکز میکده ره بدر نمی‌دانم
۳
جایی که من اوفتاده‌ام آنجااز هیچ وجود اثر نمی‌دانم
۴
گر صد ازل و ابد به سر آیداز موضع خود گذر نمی‌دانم
صفحهٔ ۱ از ۴