خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز عشقت بی خبر شد چون کنممرغ جان بی بال و پر شد چون کنم
۲
عشق تو در پرده می‌کردم نهانچون سرشکم پرده‌در شد چون کنم
۳
مدتی رازی که پنهان داشتمدر همه عالم سمر شد چون کنم
۴
یک نظر بر تو فکندم جان و دلدر سر آن یک نظر شد چون کنم
صفحهٔ ۱ از ۴