خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ندارم، صبر بی دل چون کنمصبر و دل در عشق حاصل چون کنم
۲
در بیابانی که پایان کس ندیدکاروان بگذشت، منزل چون کنم
۳
همرهان رفتند و من بی روی و راهدست بر سر پای در گل چون کنم
۴
همچو مرغ نیم بسمل بال و پرمی‌زنم تا خویش بسمل چون کنم
صفحهٔ ۱ از ۳