خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۰۵ - در مدح ابوالحسن علی لشگری
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
۲
کهسار سیمرنگ شد و چرخ سیمگونآبی زریر گون شده باده عقیق رنگ
۳
چرخ کبود مانده برو ابر جای جایچون پر ز دوده آینه بر جای جای زنگ
۴
از برف کوهسار شده پر سپاه روموز زاغ مرغزار شده پر سپاه زنگ
صفحهٔ ۱ از ۲