خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۲۵ - در مدح ابوالیسر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
۲
همی رباید صبرم بزلف غالیه بویهمی فزاید عشقم بجعد غالیه فام
۳
یکی نه شست و گل سرخ را گرفته بشستیکی نه دام و مه تام را گرفته بدام
۴
که دید توده شود مشگناب بر گل سرخکه دید حلقه شود عود خام بر مه تام
صفحهٔ ۱ از ۱۰