خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح شاه ابوالخلیل
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه دائم با نگار خویشتن باشد به همدلش ناویزد به درد و جانش ناویزد به غم
۲
پشتش از هجران نباشد چون دو زلف او دو تادلش از انده نباشد چون دو چشم او دژم
۳
من بدل کردم بشادی غم بوصل یار خویشباد شادان آن صنم کز وصل او دورم ز غم
۴
هرکه را باشد صنم محراب باشد دوزخیمن بهشتی گشته ام تا گشته محرابم صنم
صفحهٔ ۱ از ۱۱