خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۸۲ - فی المدیحه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
۲
بصید رفتی و پدرام بازگشتی شامبرنگ و بوی رخ و زلف خویشتن می خواه
۳
میئی که وقت سحر زو نسیم گیرد گلمیئی که گاه شب از وی فروغ گیرد ماه
۴
اگر بسنگ نمایی عقیق گردد سنگوگر بکاه رسانی عبیر گردد کاه
صفحهٔ ۱ از ۸