خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچه همه عمر همی ساختیمدر ره ترسابچه درباختیم
۲
راهب دیرش چو سپه عرضه دادصد علم عشق برافراختیم
۳
رقص‌کنان بر سر میدان شدیمنعره‌زنان بر دو جهان تاختیم
۴
ترک فلک غاشیهٔ ما کشدزانکه نه با اسب و نه با ساختیم
صفحهٔ ۱ از ۳