خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که جان در خاک این در سوختیمدل چو خون کردیم و در بر سوختیم
۲
در رهش با نیک و بد در ساختیمدر غمش هم خشک و هم تر سوختیم
۳
سوز ما با عشق او قوت نداشتگرچه ما هر دم قوی‌تر سوختیم
۴
چون بدو ره نی و بی او صبر نیمضطرب گشتیم و مضطر سوختیم
صفحهٔ ۱ از ۴