خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر آن نقشی که بر صحرا نهادیمتو زیبا بین که ما زیبا نهادیم
۲
سر مویی ز زلف خود نمودیمجهان را در بسی غوغا نهادیم
۳
چو آدم را فرستادیم بیرونجمال خویش بر صحرا نهادیم
۴
جمال ما ببین کین راز پنهاناگر چشمت بود پیدا نهادیم
صفحهٔ ۱ از ۴