خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دردی درد او چشیدیمدامن ز دو کون در کشیدیم
۲
با هم نفسی ز درد عشقشدر کنج فنا بیارمیدیم
۳
بر بوی یقین که بو که بینیمزهری به گمان دل چشیدیم
۴
گه در طلبش ز دست رفتیمگه در هوسش به سر دویدیم
صفحهٔ ۱ از ۳