خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردا که درین بادیه بسیار دویدیمدر خود برسیدیم و بجایی نرسیدیم
۲
بسیار درین بادیه شوریده برفتیمبسیار درین واقعه مردانه چخیدیم
۳
گه نعره‌زنان معتکف صومعه بودیمگه رقص‌کنان گوشهٔ خمار گزیدیم
۴
کردیم همه کار ولی هیچ نکردیمدیدیم همه چیز ولی هیچ ندیدیم
صفحهٔ ۱ از ۳