خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت آن آمد که ما آن ماه را مهمان کنیمپیش او شکرانه جان خویش را قربان کنیم
۲
چون ز راه اندر رسد ما روی بر راهش نهیموانگهی بر خاک راهش دیده خون‌افشان کنیم
۳
هرچه در صد سال گرد آورده باشیم این زمانگر همه جان است ایثار ره جانان کنیم
۴
گر نباشد ماحضر چیزی نیندیشیم از آنآتشی از دل برافروزیم و جان بریان کنیم
صفحهٔ ۱ از ۴