خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدی چگونه ما را، بگذاشتی و رفتی؟بی‌موجبی دل از ما، برداشتی و رفتی؟
۲
بس عهدها که کردم، بس وعده‌ها که دادیوان ماجرا نرفته، انگاشتی و رفتی
۳
راهی‌ست بر گشادم، خوش خوش به چشم کردنتا روی درکشیدی، از آشتی و رفتی
۴
رخ در سفر نهادی، ناگاه عالمی راچون زلف خود پریشان، بگذاشتی و رفتی
صفحهٔ ۱ از ۲