خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاری است قوی ز خود بریدنخود را به فنای محض دیدن
۲
مانند قلم زبان بریدهبر لوح فنا به سر دویدن
۳
صد تنگ شکر چشیده هر دمپس کرده سؤال از چشیدن
۴
این راز شگرف پی ببردنوانگاه ز خویش پی بریدن
صفحهٔ ۱ از ۳