خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو دریا شور در جانم میفکنز سودا در بیابانم میفکن
۲
چو پرِ پشهٔ وصلت ندیدمبه پای پیل هجرانم میفکن
۳
به دست خویش در پای خودم کشبه دست و پای دورانم میفکن
۴
به دشواری به دست آید چو من کسچنین از دست آسانم میفکن
صفحهٔ ۱ از ۳