خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که جان درباخت بر دیدار اوصد هزاران جان شود ایثار او
۲
تا توانی در فنای خویش کوشتا شوی از خویش برخودار او
۳
چشم مشتاقان روی دوست رانسیه نبود پرتو رخسار او
۴
نقد باشد اهل دل را روز و شبدر مقام معرفت دیدار او
صفحهٔ ۱ از ۴