خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماییم دل بریده ز پیوند و ناز توکوتاه کرده قصهٔ زلف دراز تو
۲
تا ترکتاز هندوی زلف تو دیده‌امزنگی دلم ز شادی بی ترکتاز تو
۳
هرگز نساخت در ره عشاق پرده‌ایکان راست بود ترک کج پرده ساز تو
۴
سر در نشیب مانده‌ام از غم چو مست عشقاز شوق زلف عنبری سرفراز تو
صفحهٔ ۱ از ۳