خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش درآمد ز درم صبحگاهحلقهٔ زلفش زده صف گرد ماه
۲
زلف پریشانش شکن کرده بازکرده پریشان شکنش صد سپاه
۳
از سر زلفش به دل عاشقانمژده رسان باد صبا صبحگاه
۴
مست برم آمد و دردیم دادتا دلم از درد برآورد آه
صفحهٔ ۱ از ۵