خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای روی همچو ماهت یک پرده بر گرفتهجان های بی قراران فریاد در گرفته
۲
در پیش نور رویت پیران شصت سالهبا صد هزار خجلت ایمان ز سر گرفته
۳
عشقت به دلربایی بگشاده دست بر ماناگاه جان و دل را بس بی خبر گرفته
۴
دل هر دم از فراقت داغی دگر کشیدهجان هر دم از کمالت راهی دگر گرفته
صفحهٔ ۱ از ۳