خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقیا گر پخته‌ای می خام دهجان بی آرام را آرام ده
۲
خیزو بزمی در صبوحی راست کنیک صراحی باده ما را وام ده
۳
صبح پیدا گشت و شب اندر شکستخفتگان مست را دشنام ده
۴
چون بخواهی ریخت همچون گل ز باربار کم کش بادهٔ گلفام ده
صفحهٔ ۱ از ۳