خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهترین سیرها سیر بیابان فناستحالیا جمعیتی کانجاست در عالم کجاست
۲
گشت ویران ملک این عالم درو مردم نماندمنزل پر مردم معمور حالا آن سراست
۳
بر نگردد هر که زین عالم بآن عالم روددر خوشی و ناخوشی این معنی استدلال ماست
۴
در نکویی و بدی کار دو عالم ظاهر استهر که آن عالم بدست آورد این عالم نخواست
صفحهٔ ۱ از ۲