خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانی که هست رسته ز آزار او کجاستآزاده که نیست گرفتار او کجاست
۲
آسوده که داشته باشد فراغتیدر دور غمزه های ستمگار او کجاست
۳
صاحب دلی که در دل او نیست بار غمدر آرزوی لعل گهربار او کجاست
۴
من نیستم فتاده رفتار او همینافتاده که نیست ز رفتار او کجاست
صفحهٔ ۱ از ۲