خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرد درد غیر را دلبر علاجداد ما را رشک تغییر مزاج
۲
ناصحا مستغنیم از پند تونیست با پند تو ما را احتیاج
۳
باز نقد اشکم از سودای توداد بازار محبت را رواج
۴
می دهم از دل بهر مه پارهره رو عشقم مرا اینست باج
صفحهٔ ۱ از ۲