خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خدا ز سرو قد او مرا جدا نکندمن و جدایی ازان سرو قد خدا نکند
۲
بصوت ناله نهفتم صدای سیل سرشککه شرح راز دلم پیش کس ادا نکند
۳
چو استخوان نشانه چه مرده باشدکه ناوک تو رسد جان خود جدا نکند
۴
گرفت آینه طبع را غبار المچه گونه دل طلب جام غم زدا نکند
صفحهٔ ۱ از ۲