خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش وقت صبح چون دل داده‌ایپیشم آمد مست ترسازاده‌ای
۲
بی دل و دینی سر از خط برده‌ایبی سر و پایی ز دست افتاده‌ای
۳
چون مرا از خواب خوش بیدار کردگفت هین برخیز و بستان باده‌ای
۴
من ز ترسازاده چون می بستدمگشتم از می بستدن دل داده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲