خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مورچهٔ قیرفام بر قمر آورده‌ایهندوی طوطی طعام بر شکر آورده‌ای
۲
سر نبرم از غمت زانکه تو از سرکشیبا سر زلفین خویش سر به سر آورده‌ای
۳
بی سر و پای توام گرچه به جان خواستنای دل و جان رهی دردسر آورده‌ای
۴
جان و دلم سوخته است از طمع خام توتا تو مرا باز خود از چه برآورده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲