خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی زلفت در جهان افکنده‌ایخویشتن را بر کران افکنده‌ای
۲
از نسیم زلف مشک‌افشان خویشغلغلی اندر جهان افکنده‌ای
۳
وز کمال نور روی خویشتنآتشی در عقل و جان افکنده‌ای
۴
وز فروغ لعل روح‌افزای خویششورشی در بحر و کان افکنده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳