خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۳۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنمگل صد برگ بهار غم عشق تو منم
۲
اشک گلگون و رخ زرد مرا خوار مبینکه اگر سرخ اگر زرد گل این چمنم
۳
با دل خون شده دم می زنم از لطف لبتمی شود حال دلم فهم ز رنگ سخنم
۴
دور از آن زلف و قد و چهره مخوان سوی چمنباغبان نیست سر سنبل و سرو و سمنم
صفحهٔ ۱ از ۲